54 Views
2018 Jan 07NewsCultural
img

در جشنواره فیلم فجر سال 96 تغییرات زیادی در راستای کاهش هزینه ها رخ داده است که برخی از آن ها داد سینما دوستان و اهالی سینما را در آورده است. 

چندی پیش حجت‌الاسلام احد آزادی خواه، نماینده مردم ملایر در مجلس شورای اسلامی بیان کرد: به گفته مسئولان جشنواره هزینه‌های جشنواره فیلم فجر امسال نسبت به گذشته ۵۰ درصد کاهش یافته و این کاهش هزینه‌ها یکی از نقاط قوت جشنواره امسال است. به گفته مسئولان بساط فرش قرمز که در دوره‌های قبل حواشی به همراه داشت و جنجال‌آفرین بود، در این دوره از جشنواره برچیده شده است.



در ادامه مطالبی را که در مقاله ای از روزنامه اعتماد با عنوان «قناعت بی حمایت!» به قلم سید رضا صائمی در انتقاد به این صرفه جویی ها نگاشته شده است را می خوانید:

«سخنگوی کمیسیون فرهنگی مجلس از کاهش ۵٠ درصدی هزینه های برگزاری جشنواره فیلم فجر نسبت به سال گذشته سخن گفت. در ظاهر با توجه به شرایط نابسامان اقتصادی و بحران های برساخته آن به ویژه در حوزه فرهنگ به نظر می رسد که این کاهش هزینه ها اقدامی مثبت و نوعی صرفه جویی عقلانی به حساب می آید.

اما چند نکته در پس این تصمیم گیری وجود دارد که به جای آنکه اهل سینما و فرهنگ را اقناع کند بیشتر به طرح پرسش هایی تازه وامی دارد! ازجمله اینکه بودجه برگزاری جشنواره فیلم فجر به عنوان بزرگ ترین رخداد سینمایی کشور در برابر بودجه های کلانی که به بخش های فرهنگی دیگر به ویژه موسسات و نهادهایی که ماهیت دولتی دارند یا پسامد و پیامد فرهنگی آنها و دستاوردی که می توانند برای ارتقای فرهنگی جامعه ایران ایجاد کنند رقم قابل ملاحظه ای نیست. آیا این صرفه جویی ها در این نهادها هم صورت می گیرد؟ اصلا نهادهای فرهنگی دیگر که بسیاری از همین سیاستگذاران فرهنگی متولی آن هستند را کنار بگذاریم در درون همین سینما و مناسبات آن آیا برای تامین کمبود و کسری بودجه و امکانات به همین میزان که برای کاهش هزینه، همت وجود دارد اراده ای وجود دارد تا به حمایت و پشتیبانی پرداخته و به افزایش بودجه هم بیندیشد؟

چطور برای کاهش هزینه های یک جشنواره مهم، استقبال می شود اما برای جبران و تامین هزینه های بخش های دیگر سینما که نیازمند حمایت مالی هستند، سیاست های حمایتی اتخاذ نمی شود؟ اگر قرار است نصف هزینه جشنواره فجر کاسته شود این صرفه جویی قرار است در کجا هزینه شود و چرا در بخش های دیگر سینما که با مشکل مالی مواجه هستند هزینه نمی شوند؟ چرا از هزینه های مربوط به برگزاری همایش و جشنواره و نمایشگاه و سمینارهای پرخرجی که در نهادهای فرهنگی دیگر صورت می گیرد کاسته نمی شود؟ چه کسی از ریخت وپاش های مالی که در برخی نهادهای فرهنگی که دستاورد و خروجی قابل توجهی هم برای فرهنگ ندارد جلوگیری می کند؟

جالب اینکه احد آزادی خواه، سخنگوی کمیسیون فرهنگی مجلس گفته: بساط فرش قرمز که در دوره های قبل حواشی به همراه داشت و جنجال آفرین بود در این دوره از جشنواره برچیده شده است! و آن را از نقاط مثبت جشنواره دانسته است. درحالی که در همه جشنواره های معتبر دنیا برگزاری همین مراسم های نمادین و آیینی مثل فرش قرمز که بخشی از پروتکل و هویت جشنواره هاست موجب رونق بخشیدن به آن شده و بر شور و حال جشنواره ها می افزاید. از سوی دیگر در جلسه ای که رضا داد به عنوان رابط فرهنگی سازمان سینمایی با کمیسون فرهنگی مجلس صورت گرفته در خصوص اینکه فیلم های کمدی بیش ازحد خطوط قرمز را رد می کنند، صحبت کردند که این موضوع موردقبول رییس سازمان سینمایی قرار گرفت.

آیا تمام دغدغه های فرهنگی کمیسیون فرهنگی مربوط به همین مسائل می شود و آیا دردهای سینما همین هاست؟ آیا مشکل اصلی سینمای ما خط قرمزها و فرش قرمزهاست و هیچ چراغ قرمز دیگری که خطرات و تهدیدهای این سینمای نحیف را نشان می دهد در کمیسیون فرهنگی مجلس دیده نمی شود؟! کمیسیونی که به نظر می رسد نگاه سلبی به سینما دارد نه ایجابی. دغدغه آنها از چیزهایی است که در سینما وجود دارد و نباید باشد نه آن چیزهایی که در سینما نیست و باید وجود داشته باشد.



آیا خود این نگاه و رویکرد و سیاستگذاری مبتنی بر آن، نگاه حاشیه ای به سینما نیست؟ متن و مدیریت سینما هیچ چالش دیگری به جز خط قرمزهای فیلم کمدی و فرش قرمزهای جشنواره ندارد که نیازمند حمایت و سیاست های مالی و معنوی باشد؟! کمبود سالن های سینما، تامین تجهیزات سینمایی، بیمه سینماگران و بیکاری آنها و صدها مشکل ریزودرشت صنفی و معیشتی که در سینما وجود دارد برای اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس مهم نیست؟! آیا با کاهش ۵٠ درصدی هزینه های جشنواره می توان مشکلات سینما را حل کرد؟ تازه این صرفه جویی هم که توسط خود مدیریت سینمایی صورت گرفته! کمیسیون فرهنگی مجلس این وسط چه اقدام مثبتی برای حل مشکلات سینما انجام داده است؟ توقیف فیلم های مجوز دار، ورشکستگی و ضرر مالی تهیه کنندگان و عوامل فیلم، مساله مهمی نیست تا درباره آن تصمیم گیری راهگشا صورت بگیرد؟! چطور از کاهش هزینه ها استقبال می شود اما از کاهش مشکلات سینماگران و سینما در بخش های دیگر حرف و سخنی به میان نمی آید! سیاست های سلبی چاره کار سینما و مرهم زخم های آن نیست، شاید تنها مسکنی برای تسکین درد باشد. سیاستگذاری های ایجابی که به حمایت و تقویت سینما و حل مشکلات آن بپردازد چه سهم و وزنی در کمیسیون فرهنگی مجلس دارد! چرا همواره سیاست هایی اتخاذ می شود که از درد سیاستگذاران بکاهد، در این میان دردهای خود سینما که دردهای واقعی هستند چه می شود؟ هر وقت پای سلیقه و خط قرمزها به میان می آید متولیان فرهنگی درد سینما پیدا می کنند اما هر جا که صدای سینماگران از اوضاع نابسامان سینما درآمده کسی به صدای آنها پاسخ نمی دهد یا سیاست هایی در جهت خاموش کردن این صداها، اتخاذ می شود؟

جیب سینما آنقدر پر نیست که برای کم کردنش چاره ای بیندیشیم، اگر درد سینما دارید برای درمان آن هزینه کنید. اگر در جایی صرفه جویی می کنید در جای دیگر هزینه نکنید آن را به خود سینما سرریز کنید. سیاست های سلبی در کنار حمایت های ایجابی می تواند نتیجه بخش باشد. قناعت کردن هنر نیست، بر حمایت کردن باید افزود!»


جشنواره فیلم فجر

جشنواره سی و ششم

جشنواره فجر

36

96

صرفه جویی

هزینه

فرش قرمز

بودجه