1660 Views
2018 Jan 16technology
img
سلاح‌های هسته‌ای ممکن است بیش ازآنچه تصور می‌شود نسبت به حملات سایبری آسیب‌پذیر باشد و می‌تواند منتهی به پرتاب تصادفی موشک‌ها شود . زیرا سیستم‌های هسته‌ای امروزه در عصر دیجیتال توسعه‌یافته است و توجه کمی به آسیب‌پذیری آن‌ها نسبت به هک‌ها و حملات سایبری مخرب شده است .
سلاح‌های هسته‌ای به مرتب مهم‌تر از ژئوپولتیک و استراتژی‌های نظامی هستند و ما اغلب فراموش می‌کنیم که آن‌ها توسط کامپیوترهایی محافظت می‌شوند که خودشان در معرض آسیب هکرها قرار دارند . در حال حاضر جنگ الکترونیکی چیزی فراتر از تداخل رادیویی و ویروس‌های کامپیوتری است .
در طول جنگ سرد زرادخانه‌های هسته‌ای شرق و غرب مجهز به حفاظ‌های مختلف بود . آمریکایی‌هایی از مکانیسم‌های قفل‌های الکترومکانیکی دقیق برای نابودی بمب‌ها استفاده می‌کردند درحالی‌که بریتانیا به کلیدهای ساده‌ای بسنده می‌کرد که توسط افسران وفادار و قابل‌اطمینان حمل می‌شدند , شوروی ترجیح می‌داد که از سیستم‌های رمزی استفاده کند اما به‌شدت وابسته به سیستم‌های خودکار با کمترین دخالت انسان بود . متأسفانه طی سه نسل بعدی معرفی تکنولوژی دیجیتال پیچیده به سیستم‌های کنترل و ارتباطات هسته‌ای باعث افزایش آسیب‌پذیری آن‌ها شده است .
 این آسیب‌پذیری‌ها می‌تواند از یک خطای ساده انسانی تا همه حملات سایبری توسط یک قدرت متخاصم باشد . در واقع چنین حملاتی در موارد متعددی صورت گرفته است هم برای کشورهای غربی و هم برای کشورهای شرقی . این حملات می‌تواند از طرف گروه‌های تروریستی , جرائم سازمان‌یافته , افراد جاسوس و .. صورت بگیرد .

بخشی از مشکل این است که امروزه حملات سایبری به‌مراتب فراتر از دست‌کاری داده‌های آنلاین , مسدود کردن دیجیتالی و جعل هویت اینترنتی است وحتی حمله باوجود  "air gaps" نیز امکان‌پذیر شده است – یعنی عدم اتصال فیزیکی یا بی‌سیم به هیچ کامپیوتری . برای مثال دانشمندان آمریکایی توانستند آزمایشات موشکی کره شمالی را از طریق نفوذ سایبری متوقف کنند و دانشمندان اسراییلی حتی قادر به دسترسی به داده‌های یک کامپیوتر بدون اتصال , از طریق صدای فن آن هستند . بنابراین سیستم‌هایی که قبلاً در مقابل حملات سایبری آسیب‌ناپذیر بودند در حال حاضر آسیب‌پذیر هستند.
نمونه اصلی این مراکز زیردریایی‌های موشکی بالستیک  هسته‌ای هستند که قبلاً در برابر حملات سایبری مقاوم بودند زیرا کاملاً زیرآب هستند و حداقل تماس‌های رادیویی را با فواصل نامنظم دارند . بااین‌حال مطالعات نشان می‌دهد که زیردریایی‌ها موقع پورت یا با  اجزائی مثل ریزپردازشگرها , تراشه‌های حافظه موجود در سیستم‌های نصب‌شده بسیار حساس هستند .
عملکرد اصلی سلاح هسته‌ای این است که به‌عنوان یک اقدام بازدارنده برای جلوگیری از حمله دشمن عمل کند به این منظور این سیستم باید 100 درصد قابل‌اطمینان باشد و اگر آسیب‌پذیری آن‌ها افزایش یابد کارایی خودشان از دست خواهند داد .
مطالعات نشان می‌دهد که در زمان صلح ممکن است امنیت سایبری خیلی موردتوجه قرار نگیرد و حتی امنیت سیستم‌ها قابل‌اطمینان نباشد . بدتر از همه ممکن است در شرایط حساس و افزایش تنش‌ها  اطلاعات دریافت شده برای هدف‌گیری با چنین سیستم‌هایی قابل‌اطمینان نباشد .
این مطالعه راه‌حل‌هایی را پیشنهاد می‌کند که شامل آموزش‌های جامع‌تر و قوی‌تر ضد جنگ سایبری , برنامه‌های جامع ازجمله تولیدکننده‌های الکترونیک و توسعه آنالیزهایی برای تحلیل مستمر آسیب‌پذیری‌ها و پیامدهای آن است .یکی از ابزارهای احتمالی , استفاده از هوش مصنوعی برای ایجاد یک دفاع فعال است که می‌تواند خودش در جستجوی حمله و دفاع باشد . اما هوش مصنوعی یک شمشیر دو لبه است که حتی می‌تواند کار را بدتر کند .


حملات سایبری

سلاح هسته ای

امنیت سایبری