۲۲ بازدید
۲۳ فروردین ۱۳۹۷مذهبی
تصویر مطالب


پاسخ اول: به سؤال مطرح شده پاسخ هاي مختلف داده شده است. يكي اين كه عادت اعراب اين بوده كه زن و عيالات خود را همراه خود در جنگ ها مي آوردند.


اشكال: اين پاسخ نمي تواند جوابگوي سؤالات مطرح شده باشد، زيرا سؤال ديگري در اين جواب مطرح مي شود و آن اين كه : چه دليلي وجود داشته كه اعراب عيالات خود را در جنگ ها به همراه ببرند؟ و بر فرض تسليم به وجود چنين عادتي ، چه مصلحتي در آوردن عيالات خود در جنگ ها بوده است؟ و آيا امام از عرف و عادت عرب در جنگ ها متابعت كرده اند؟ در حالي كه امام حسین علیه السلام آوردن اطفال را به مشيت الهي واگذار كرده اند.


پاسخ دوم: احتمال ديگري كه داده شده اين است كه امام حسین علیه السلام از آنجا كه در اين قيامش رسالتي عظيم را بر دوش دارند كه همان بيداري امت اسلامي است و اين رسالت احتياج به طي مراحل دارد،يك مرحله ي آن توسط شهادت افراد تحقق پيدا مي كند و مرحله ي دوم كه بعد از شهادت محقق مي شود، بايد به خطابه ها و اظهار مظلوميت اهل بيت و ظلم هايي كه از طرف يزيد و دستگاه خلافت بر آنها وارد شده ادامه يابد تا رسالت حسینی علیه السلام كامل شود. اين بخش دوم را عيالات امام حسين علیه السلام و اسيران كربلا به نحو احسن به اتمام رساندند. يزيد ابن معاويه قصد داشت با كشتن امام حسين علیه السلام و خارجي معرفي كردن ايشان مطلب را تمام كرده و حكومت خود را مستحكم سازد، ولي اين خطابه ها و افشاگري هاي اسيران كربلا و در رأس آنها امام سجادعلیه السلام و حضرت زينب(س) بود كه جامعه اسلامي را بيدار كرده و ظلم و جنايات يزيد را برملا كرد و اجازه نداد يزيد به مطامع شوم خود نايل گردد و سرانجام باعث سقوط حكومت يزيد شد.

اشكال: اين احتمال گرچه به ظاهر معقول به نظر مي رسد ولي سؤالي كه مطرح مي شود اينكه اين وظيفه را برخي از اهل بيت امام حسين علیه السلام عهده دار بودند همانند امام سجاد علیه السلام و حضرت زينب(س) و برخي ديگر از زناني كه در قافله ي حضرت حضور داشتند ، نه همه ي افراد عائله ي حضرت حتي فرزندان و كودكان . لذا نمي توان اين مطلب را علت تام براي اين سؤال مطرح كرد ، گرچه ممكن است به عنوان يكي از حكمت هاي همراهي آنان باشد.


پاسخ سوم : برخي در جواب و پاسخ به اين سوال به جنبه ي فجايع انساني قضيه نظر كرده و بر اين نكته تأكيد دارند كه حضرت امام حسین علیه السلام با آوردن عيالات خود در اين قافله در صدد اثبات و بر ملا كردن باطن يزيد و جنايات او بر اسلام و پيامبرصلی الله علیه و آله و سلم و اهل بيت ايشان بوده است. حضرت باوجود اين كه مي دانستند لشكريان يزيد با ایشان و اهل و عيالشان چه خواهند كرد ولي در عين حال آنان را با خود مي آورند تا از اين طريق هويت واقعي او را براي مردم به اثبات رسانده و در نتيجه عدم قابليت او نسبت به مقام خلافت را به مردم بشناسانند. اين جواب را نيز مي توان به عنوان يكي از عوامل و آثار همراهي اهل بيتعلیه السلام دانست ،‌نه اين كه علت تامه براي همراه آوردن آنان باشد.


پاسخ چهارم: برخي ديگر مي گويند: هدف امام حسینعلیه السلام از به همراه آوردن عيالات خود به كربلا به جهت تحريك مردم به نصرت و ياري او بوده است، زيرا وقتي امام را با همسران و فرزندان ببينند دوستان ايشان به خاطر ترحم ملحق مي شوندو دل دشمنان نيز به رقت خواهد آمد، به رحم آمده دوستان به او ملحق شده و دشمنان دلشان به رقت خواهد آمد.


ولي اين احتمال هم صحيح به نظر نمي رسد ؛ زيرا : اولاً حضرت براي جلب ياران خود مي توانستند از راه هاي ديگر همچون خطابه و فرستادن نماينده به شهرها و كشورها استفاده كنند. ثانياً ، حضرت قصد نداشتند كه مردم را در يك حالت اضطرار قرار دهند تا به هر نحو ممكن ولو از طريق احساسي او را ياري كنند. بلكه مي خواستند خودشان اين راه را انتخاب نمايند.


پاسخ پنجم: جواب ديگري كه شايد بهترين جواب براي اين سوال باشد ، اين كه امام حسين علیه السلام از آن جهت كه بر اهل بيت و عيالات و اطفال خود خوف داشتند آنان را همراه خود به كربلا آوردند. حضرت با خروج بر يزيد اگر خود به تنهايي حركت مي كرند و اهل بيت خود را در مدينه مي گذاشتند خوف آن بود كه دستگاه خلافت آنان را دستگير كرده و زنداني نمايد . حضرت مصلحت را در آن ديدند كه آنان را با خود همراه كرده كه از طرفي آنان را محافظت نموده و از طرف ديگر آنان ادامه دهنده ي رسالت بيداري امت با ايراد خطابه و افشاگري ها و اظهار و ابراز مظلوميت اهل بيت عصمت و طهارت باشند. اين احتمال مؤيداتي نيز دارد:


 الف – با مراجعه به سيره و عملكرد حكومتي يزيد بن معاويه ، اين احتمال هيچ استبعادي ندارد . چون يزيد قصد داشت به هر نحو ممكن و به هر طريق ممكن ، حكومت خود را بر پايه نگه داشته و دشمنان خود را از سر راه بردارد.


 ب – امام حسين علیه السلام در شب عاشورا به اصحاب خود فرمودند هركس كه مي خواهد ايشان را رها كند و از كربلا خارج شود ، ولي اين مطلب را به اهل بيت خود عرضه نداشتند .


 ج- والي مدينه درآن زمان عمروبن سعيد أشدق بود كه وقتي خبر كشته شدن امام حسين علیه السلام به او رسيد خوشحال گشت. و در آن وقتي كه حزن عموم مردم مدينه را فراگرفته بود و همه مشغول گريه و زاري بودند ، گفت: اين گريه و شيون در برابر گريه و شيون عثمان باشد . و نيز در خطبه اي كه ايراد كرد آنان را بر اين كار شديداً شماتت نمود. حال چنين شخصي اگر اهل و عيالات امام حسين علیه السلام در مدينه مي ماندند با آنان چه مي كرد؟ آيا آنان را دستگير و زنداني وآزار و اذيت نمي كرد؟ سعيد كسي بودکه بعد از شهادت امام حسین علیه السلام دستور داد تا خانه هاي بني هاشم را خراب كنند . و در شتم و دشنام دادن امام علي علیه السلام اصرار مي ورزيد.


منبع: واقعه عاشوراوپاسخ به شبهات-علی اصغر رضوانی؛مقتل محرم،ص335.