۴۴ بازدید
۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷سلامت
تصویر مطالب

در رقابت شدیدی که در چند دهه پیش میان سلامت زنان و زیبائی آنها شروع شده، اولین پیروزی رسمی به نفع سلامت زنان در سال جاری ثبت شد. گردانندگان یک نمایش جهانی لباس که سالانه در شهر مادرید در اسپانیا برگزار می شود، اعلام کردند که از پذیرفتن مدل های بسیار لاغر در نمایش معذورند چراکه بعضی از آنها به قدری لاغر هستند که نمایان گر ظاهری بیمار به شمار می روند.


حدود ۳۰ درصد کسانی که سال پیش در این نمایش شرکت داشته اند، امسال از شرکت در آن محروم شده اند، چراکه نسبت وزن و قد آنها پائین تر از میزان لازم برای سلامت آنان است.


 گرچه بسیاری از طراحان لباس به این تصمیم گیری که موفقیتی برای مدافعین سلامتی زنان به شمار می رود اعتراض کرده اند، اما گردانندگان این نمایش تأکید کرده اند دخترانی را که ظاهر بسیار لاغر و بیمارگونه دارند به نمایش راه نخواهند داد چراکه سلامت زنان از زیبائیشان مهم تر است و تأکید این نمایش روی کیفیت طرح ها و لباس های ارائه شده خواهد بود نه تبلیغ لاغری بیمارگونه برای زنان! به گفته مدیر گرداننده نمایش سالانه مادرید، ”شاید این تصمیم گیری باعث تعجب بسیاری شود، اما برای همه انسان ها سلامت اهمیت دارد." به این ترتیب این تصمیم گیری به عنوان اولین گام رسمی بر تأکید اهمیت سلامت زنان و مخالفت با تبلیغ لاغری بیمارگونه به عنوان ”زیبائی زنانه" ثبت شد.


این خبر توسط سی ان ان و به نقل از خبرگزاری معتبر رویتر گزارش شده و نشان می دهد که برای اولین بار، برخی دست اندرکاران صنعت زیبائی سازی در زمینه تبلیغ زیبائی مسئولیت پذیرفته و اقدام به مبارزه با تبلیغ تصویرهای بیمارگونه برای زنان کرده اند. کلیشه های تعریف شده از ”زن موفق" از طریق صنعت زیبائی سازی، مجله ها، فیلم ها، آگهی ها و به طور کلی رسانه های ارتباط جمعی غرب به طور مرتب ارائه می شود. طبق این تعریف، اندام مناسب برای زنان بیش از حد طبیعی لاغر است، یعنی از رژیم غذائی سالم برخوردار نیست وزنی با اندام مناسب هیچ وقت یک شکم سیر غذا نمی خورد! این تصویر بیمارگونه به قدری در رسانه های گوناگون تکرار شده است که یکی از موازین موفقیت برای زنان در غرب، لاغری بیش از حد طبیعی است. براساس تعریفی که مرتب از طریق همه رسانه ها تکرار می شود، می توان نتیجه گیری کرد که تعریف ”زشتی" اندام خیلی راحت به دست می آید: اندام چاق، کاملاً زشت است و جذابیتی ندارد. حتی کسی که اندام متوسط و معمولی دارد، نسبتاً چاق محسوب می شود.


● چاقی یا لاغری کدام یک بهتر است؟

جوانان در تلاش برای رسیدن به استاندارد تناسب اندام، رژیم غذائی می گیرند و گاه در این راه چنان به افراط پیش می روند که دچار بیماری های کم غذائی از جمله از دست دادن اشتهای طبیعی (Anorexia) و تحریک مرتب معده برای استفراغ غذا (Bulinia) می شوند. در آمریکا از هر پنج دختر دانشجو، یک نفر به بیماری کم غذائی دچار است و بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری ها جان می سپارند.


این مسئله به قدری رایج و نگران کننده است که در برخی از دانشگاه های آمریکا، مواد غذائی رژیمی مثل سالاد در غذاخوری دانشگاه به طرز ماهرانه ای با مواد نشاسته ای آغشته می شود تا دانشجویانی که تنها سالاد می خورند لاغر بمانند و دچار کم غذائی نشوند.


کتاب ”چاقی یک مسئله زنانه است" نوشته سوزی ارباک (Susie Orbach) که متخصص روان درمانی است در سال ۱۹۸۷ چاپ شد. پیام کتاب این است که به جای پرخوری و سپس رژیم گرفتن، فرد باید فقط برای رفع گرسنگی غذا بخورد و در واقع نیازی به رژیم غذائی نیست. گذشته از متخصصین بهداشت و تغذیه که کتاب ها و مقالات فراوانی درباره شیوه تغذیه سالم و پرهیز از رژیم های افراطی نوشته اند، مدافعان حقوق زنان نیز در زمینه آشکار کردن مسئله رژیم غذائی به عنوان یک مسئله ضد زن، تلاش فراوانی کرده و در این زمینه مطالب فراوانی نوشته اند.


این پژوهشگران و فعالان تلاش دارند این حقیقت را به میان مردم ببرند که معیار لاغری برای مناسب بودن اندام کاملاً مصنوعی بوده و با واقعیت زندگی طبیعی همخوان نیست. آنها به طور نمونه به نوعی عروسک اشاره می کنند که اگر یک انسان واقعی و زنده بود با قد بیش از ۲ متر، تنها ۴۶ کیلوگرم وزن داشت، در حالی که متوسط قد و وزن یک زن آمریکائی به ترتیب ۱۶۳ سانتی متر و ۶۶ کیلوگرم است.


● کنترل زنان با ارائه ”زن موفق"


بسیاری از زنان به دنبال رژیم غذائی بوده و برای مناسب کردن اندام خود براساس نورم های تعریف شده توسط رسانه ها می کوشند. به طور نمونه در آمریکا همیشه ۲۰ درصد از زنان در رژیم غذائی به سر می برند. این که چرا زنان بدین شدت به رژیم غذائی روی می آورند و لاغری به عنوان خوش اندام بودن به صورتی فراگیر در سراسر جهان پذیرفته شده کاملاً روشن نیست، اما رسانه ها نقش بسیار اساسی در این زمینه ایفا می کنند.


شیوه کار رسانه ها در این زمینه چنان است که تحمیل این تعریف زیان بار به صورت زورگوئی به زن دیده نمی شود بلکه زن احساس می کند کاملاً کنترل برنامه غذائی خود را در اختیار دارد و با میل خود برای لاغری می کوشد. بسیاری از زنان آن را نوعی آزادی می دانند و ایرادی در آن نمی بینند، اما این مسئله در واقع ربطی به کنترل زن روی اندام خویش نداد بلکه مربوط به چیزی است که به عنوان تعریف ”خوش اندام" بودن تحمیل می شود، تعریفی که با واقعیت زندگی تطبیق ندارد، کاملاً ساختگی است و در بسیاری موارد زیان بار بوده و نه تنها به کاهش اعتماد به نفس بلکه به انفعال فردی و اجتماعی نیز می انجامد.


براساس تعریفی که از نیمه دوم قرن بیستم رایج شده است ”زن خوش اندام" یعنی زنی که بلند قد و لاغر باشد. با همین تعریف از زیبائی است که همه صنعت های زیبائی سازی از تولید لوازم آرایش گرفته تا لباس و از مؤسسه های کمک به رژیم لاغری گرفته تا جراحی زیبائی، از خانم ها برای تبلیغات استفاده می کنند. اما اقتصاد تنها وجه قضیه نیست، بلکه زن از اعتمادبه نفس و دوست داشتن موجودیت خود محروم می شود و همیشه احساس ناخوشایندی و نارضایتی از اندام خویش را چون باری سنگین به دوش می کشد. باری که مانع از تحرک اجتماعی و استفاده از توانائی های واقعی اش در جامعه می شود.


تناسب اندام لاغری چاقیتناسب اندامچاقیلاغریزیبایی